“Trots op de herkenbare toon van van het ledenmagazine.”

Wat vraagt het om een verenigingsblad tot leven te brengen? Drie (ex-)hoofdredacteuren van VO-ING Magazine blikken terug op hun rol, hun drijfveren en de kracht van verhalen die leden met elkaar verbinden.

Het ledenmagazine van VO-ING is al tien jaar een vaste waarde binnen de vereniging. Achter elke editie schuilt een intensief proces van verzamelen, selecteren en vertellen. Wie de verhalen leest, ziet het eindresultaat. Maar wat gaat eraan vooraf? Twee hoofdredacteuren, oud en huidig, delen hun ervaringen en laten zien hoe het magazine uitgroeide tot een herkenbare stem van de vereniging.
Voor Willem Jan van Munster, de tweede hoofdredacteur sinds de start in 2016 en nu ledenraadslid, heeft elke editie een eigen karakter. Eén specifieke uitgave aanwijzen kan hij niet. “Elke uitgave had vaak zijn eigen karakter”, blikt hij terug. Juist die variatie maakte het werk boeiend, maar ook veeleisend. Achter de schermen draaide veel om organisatie en timing. “De tijd die je nodig hebt om alle artikelen, foto’s en interviews op tijd te verzamelen om de deadline te halen”, noemt hij als een van de grootste uitdagingen.

Spreekbuis
De inhoud van het magazine kwam voor hem vooral tot stand via gesprekken met leden en commissies. Door die interviews kreeg het blad een herkenbare toon. Waar hij met name trots op is, is de rol van het magazine als spreekbuis. Het blad gaf leden een stem en bracht hen met elkaar in contact. Die verbindende functie sluit aan bij wat de vereniging voor hem persoonlijk betekent: het onderhouden van contact met oud-collega’s. “Voor mij is het contact met oud-collega’s via de vereniging zeer belangrijk.”
Die verbindende kracht klinkt ook door in het verhaal van de huidige hoofdredacteur Erica Bischoff. Voor haar springt één editie er duidelijk uit: deze jubileumuitgave. “Bijzonder om samen met VO-NN en hoofdredacteur Hasko van Dalen van VO-NN Magazine te kijken wat we graag willen vertellen
aan onze leden”, vertelt ze. En ook de prettige samenwerking met Angela van Leeuwen, die voor Hasko hoofdredacteur was, wil ik noemen. Waar het magazine normaal vaste rubrieken kent, bood deze editie ruimte om vrij terug te blikken op tien jaargangen. Welke verhalen blijven er hangen?
Welke interviews verdienen een tweede leven? Die vragen vormden de basis voor een nummer dat zowel terugkijkt als vooruitblikt.

Menselijke kant
Het maken van het VO-ING Magazine is volgens Bischoff nadrukkelijk teamwerk. Ze schetst een redactie waarin verschillende rollen samenkomen: van schrijvers, eindredactie en vormgeving tot data-analyse over leesgedrag en secretariaat. “Dat maakt het elke keer weer leuk om te evalueren hoe het vorige VO-ING Magazine is ontvangen”, legt ze uit. Tegelijkertijd is er altijd meer materiaal dan ruimte. “We hebben vaak te veel om te plaatsen, dus er blijft altijd veel te vertellen.”
In haar aanpak ligt de nadruk op de menselijke kant van de vereniging. Ze zet haar netwerk in om verhalen op te halen die raken aan herinneringen, loopbanen en persoonlijke drijfveren. “Mijn inbreng ligt vooral op het verhaal achter onze collega’s”, zegt ze. Daarmee wordt het magazine niet alleen informatief, maar ook herkenbaar en persoonlijk voor de lezers.
De vereniging zelf veranderde in de loop der jaren zichtbaar. Volgens Bischoff ging VO-ING mee met de tijd en werd de communicatie veelzijdiger. Digitale initiatieven, zoals podcasts en online activiteiten, kwamen erbij. “Zo bereiken we onze leden op alle manieren”, stelt ze. Het magazine bleef daarbij een belangrijke pijler, maar staat niet meer op zichzelf.

Voortzetting van verbondenheid
Sommige verhalen blijven hangen. Voor Bischoff geldt dat bijvoorbeeld voor een interview met oud-collega Paul van Vuuren waarin persoonlijke drijfveren en loopbaan samen­kwamen. Erica: "Hij zei: 'Geef mensen om je heen ruimte om anders te denken en te zijn'. Hij combineerde altijd het zakelijke met de menskant: hard op de inhoud, zacht op de mens. Zulke gesprekken illustreren waar het VO-ING Magazine om draait: ruimte geven aan verschillende perspectieven en ervaringen."
Trots put ze uit meerdere aspecten van haar werk. De voortdurende zoektocht naar interessante verhalen is er één van. Maar ook nieuwe rubrieken, zoals bijdragen vanuit het bestuur en de introductie van ledenraadsleden, dragen bij aan de zichtbaarheid van betrokken leden binnen de vereniging.
Voor haar heeft de vereniging bovendien een persoonlijke lading. Na ruim dertig jaar bij ING voelt VO-ING als een voortzetting van die verbondenheid. “Het houdt mijn herinneringen levend en mijn geest jong”, zegt ze.
Niet elke hoofdredacteur kon uitgebreid terugblikken. Henrike van de Kraats, die kort na de start betrokken was, geeft aan dat "door omstandigheden haar periode als hoofdredacteur te kort was om de vragen daarover te beantwoorden". Wel spreekt ze haar steun uit voor de redactie en de jubileumuitgave.
Samen laten deze stemmen zien wat VO-ING Magazine is: meer dan een bundeling artikelen. Het is een plek waar herinneringen, ontwikkelingen en mensen samenkomen. Een blad dat blijft zoeken naar de juiste toon en die telkens opnieuw vindt in de verhalen van zijn leden.
(Ewald Wagenaar)

“De vereniging houdt mijn herinneringen levend.”