Ronald Nijsen praat met het tempo van iemand die jaren met deadlines leefde. Thuis in de Amsterdamse wijk Watergraafsmeer schuift hij een mapje opzij en vertelt over een loopbaan die startte in een tijd waarin zelfs de fax nog niet bestond en eindigde in een digitale wereld. Projectleider van de fusie tussen NMB Postbank en Nationale-Nederlanden, later financieel topman bij ING en na zijn pensioen voorzitter van voetbalclub WV-HEDW. Een route vol cijfers, mensen en toevalligheden.
“Bij de NMB leerde ik het vak,” zegt hij. “Daar liep de eerste grote fusie van NMB Postbank. Ik werd projectleider van de aandelenherplaatsing. Kort na afronding daarvan belde toenmalig CFO Ton Soetekouw met een nieuwe klus. Nationale-Nederlanden diende zich aan. Toen begon het echte werk.”
De opdracht vroeg om discretie en uithoudingsvermogen. Ronald bouwde een war room in het Zandkasteel, sliep soms 12 uur in een hele week en vroeg onder hoge tijdsdruk informatie op van afdelingen. “Mobiele telefoons bestonden nauwelijks. Alles ging nog fysiek naar de drukker. Op zaterdag om twaalf uur lag het prospectus klaar. Dan voelde je pas wat verantwoordelijkheid betekende.”
De naam ING ontstond volgens hem half toevallig. Een dure adviseur presenteerde een rapport vol merkwaardige opties. Tussen de potentiële namen in die lijst stond Internationale Nederlanden Groep. “Wij noemden die naam al eerder bij een biertje. Het rapport gaf een officieel sausje. Zo werkt het soms.”
Macht en twijfel
De fusie gaf hem een bijzondere machtspositie. “Als projectleider kon ik bij elke afdeling aankloppen. Deadlines waren heilig. Dat voelde prettig en griezelig tegelijk.” Toch bleef twijfel knagen. De marktwaarde van ING steeg minder dan gehoopt. “De som der delen bleek groter dan het geheel. Jaren later kwam de crisis en dwong Eurocommissaris Neelie Kroes tot een scheiding van bank en verzekeraar. Dan zie je hoe kwetsbaar grote plannen kunnen zijn.”
Zijn opleiding als econometrist hielp bij het gevoel hebben voor cijfers en modellen, niet bij de inhoud van bankieren. “Op de universiteit leerde ik weinig over banken. Boekhouden deed ik als vrijwillig vak ernaast. De echte kennis kwam op de afdeling Wetenschappelijk Rekenen bij de NMB.” Daar bouwde hij programma’s voor hypotheekberekeningen en ontwikkelde het balansmanagementsysteem. Het model analyseerde en voorspelde de rentemarge, de kern van de winst. “Niemand begreep precies wat het systeem deed. Mijn taak bestond uit uitleggen en vereenvoudigen. Zo rolde ik het echte bankwezen in.”
Mensenwerk
Terugkijkend noemt Ronald vooral de mensen. “Ik ging met plezier naar kantoor. Binnen Finance werkte een soort prettige familie van vakidioten. Vier keer per jaar de cijfers sluiten betekende volle bak, handdoek over het hoofd en door.” Humor hield het team overeind. Na een succesvolle accountantscontrole volgde een biertje. “Thuis klonk dat niet spectaculair, maar intern gaf het voldoening.”
De cultuur van de bank veranderde ingrijpend. In zijn beginjaren sprak bijna iedereen Nederlands. Internationalisering draaide dat beeld om. “Nu stuurt een grotendeels buitenlands team de top aan. Logisch voor een internationale bank, maar het karakter verschuift.”
Hij mist soms de menselijke maat. “Vroeger riep je iemand binnen voor een lastig gesprek. Tegenwoordig krijgt men – naar ik begrijp – een mailtje over baanonzekerheid. Dat voelt kouder.”
Over de toekomst van de bank durft hij weinig voorspellingen te doen. “Tien jaar geleden dacht ik dat digitalisering klaar was. Toen kwam AI. Blijkbaar kent ontwikkeling geen plafond. Kantoren verdwijnen, processen automatiseren. Maar het menselijke contact blijft nodig.”
Van cijfers naar vrijwilligers
Na 34 jaar ING vond Ronald een nieuw speelveld bij voetbalclub WV-HEDW. Inmiddels leidt hij alweer tien jaar lang de vereniging met momenteel 2.129 leden, 112 elftallen en bijna honderd vrijwilligers. “Een MKB vooral draaiend op vrijwilligers”. De club ontstond uit fusies van drie Joodse verenigingen en herdenkt jaarlijks op 4 mei de 267 in de Tweede Wereldoorlog omgekomen leden. Hoewel we geen club meer zijn met een Joods karakter, respecteren we het verleden wel.
Zijn leiderschap lijkt op dat van vroeger. “Toegankelijk blijven, plezier organiseren, knopen doorhakken. Soms zelf de handen uit de mouwen, maar anderen ruimte geven.”
De jaarlijkse algemene ledenvergadering trekt slechts twee procent van de leden. “Dat beschouw ik als vertrouwen”, zegt hij met een vleug humor. Het meest trots maakt hem de groei van het vrouwenvoetbal. “Mijn dochter begon ruim 20 jaar geleden als een van de eersten. Nu telt de club 26 meiden- en vrouwenteams, 470 speelsters. Van nul naar een volwassen tak.”
ING ondersteunt dat beleid met een sponsorcontract dat investeringen in vrouwenvoetbal als voorwaarde stelt. “Een prachtige wisselwerking.”
Ronald Nijsen (1954) studeerde econometrie. Hij begon bij NMB in 1981, ontwikkelde het balansmanagementsysteem en werd projectleider aandelenherplaatsing NMB Postbank Groep en later projectleider van de fusie NMB Postbank Groep – Nationale-Nederlanden (ING). Hij vervulde diverse financiële topfuncties binnen ING, onder andere acht jaar CFO-rol in Groepsfinance. Na zijn pensioen (na 34 jaar ING) werd hij voorzitter van voetbalclub WV-HEDW in Amsterdam, een bijna dagvullende taak.
Privé woont Ronald met Eveline in AmsterdamWatergraafsmeer. Zij werkte 30 jaar bij ING en verdiepte zich na haar vertrek in de Joodse geschiedenis van Amsterdam. Eveline spoorde de namen op van 27 bewoners die in de oorlog uit hun eigen huis verdwenen. Twintig struikelstenen liggen inmiddels voor de deur. “Een indrukwekkend project,” zegt Ronald met hoorbare trots.
Het gezin bestaat verder uit een zoon van 42 uit een eerder huwelijk en twee dochters van 29 en 27 jaar. Oppassen op de kinderen van familieleden levert alvast oefening voor een toekomst met kleinkinderen.
“Wij vervelen ons geen moment.”
Parallellen
Hij ziet overeenkomsten tussen bank en vereniging. “Klanten van ING lijken op leden van WV-HEDW. Mensen willen een goed gevoel, een eerlijke behandeling en snelle hulp. Medewerkers van de bank lijken weer op onze vrijwilligers. Zonder plezier verdwijnt kwaliteit.”
De club vraagt dagelijks aandacht en zorgt dat hij regelmatig in de media te zien is. Acht velden, kunstgras, kantinediensten en gesprekken met gemeente en KNVB. “Een dynamiek zonder einde. Soms denk ik aan stoppen, maar de energie wint.”
Over de wereldpolitiek spreekt hij met aarzeling. “De onrust baart zorgen, vooral met het oog op de volgende generatie. Toch probeer ik de dag te plukken.”
Zijn pensioen noemt hij degelijk geregeld. Contact met oud-collega’s blijft, al bracht corona stilte. “Bij lunches gedragen wij ons als een soort Muppets die alles beter weten, haha.”
Een laatste bekentenis volgt met een glimlach. De Amsterdamse voorzitter blijkt hartstochtelijk Feyenoord-fan. “Geboren in Zeeland, achttien jaar later verhuisd naar Amsterdam. Het Ajax-virus greep mij nooit. Soms moet je lang wachten op een kampioenschap, maar het feest smaakt dan des te zoeter.”
Ronald staat op, klaar voor een nieuwe middag op de club. Van fusiekamer naar voetbalveld, van spreadsheets naar kleedkamers. De rode draad blijft eenvoudig: mensen laten samenwerken en onderweg een beetje plezier maken.
(Ewald Wagenaar)